Blog Yazıları

“Hazır değilim, yok yok hala hazır değilim, hazır olacağım az kaldı… Çok geç kaldım, artık olmaz.” Hepimiz bu yollardan geçtik — mükemmel anı beklerken, henüz yeterince hazır olmadığımıza kendimizi inandırdığımız zamanlardan. Tezgahta olgunlaşmayı bekleyen bir avokado gibi, “henüz değil” ile “artık çok geç” arasında gidip geldiğimiz o anlardan. O gerçek “doğru an” her zaman belirsizdir, onu yakalamak da her zaman zordur. Hazır hissetmemenin altında ne yatıyor? Bazen gerçek

Hayatta yönünü bulmak, her zaman ne yapacağını bilmekle ilgili değildir. Bu yazı, kim olmak istediğini sormanın gücü üzerine.

“Ben öyle biri değilim.” Peki ya aslında öyleyseniz? Bu yazımda, inanç kalıplarının ötesine geçip kendinizi yeniden tanımlamanın yollarını anlatıyorum

Hız ve kolaylığın öne çıktığı bir dünyada, işi doğru yapmak neredeyse unutulan bir beceri haline geldi. Oysa uzun vadeli başarı, büyük hamlelerden değil; küçük şeyleri özenle ve doğru yapmaktan doğar.

Okul hayatım boyunca resim dersim hiç iyi olmadı. Uzun yıllar boyunca ne resim çizmeyi ne de herkesin “ohh biraz rahatlayalım” diye girdiği o ders saatini sevdim. Ta ki, hayatımda sanata bakışımı tamamen değiştiren o resim öğretmenimle tanışana kadar.   Bu yeni tanıştığım, ufkumu açan öğretmenimiz bizi farklı sergilere, sanat etkinliklerine götürür; dünyaya başka bir gözle bakmayı gösterirdi. Bir de yıl sonu için bir hedef koymuştu: Bir resim sergisi açacaktık.   Elbette ben

Başarı anlık bir histir; kazanımlar silinir, hisler geçer. Bu yazımda, “Hiçbir zafer sonsuza kadar sürmez” derken asıl kalıcı olanın sürecin kendisi olduğunu anlattım.